ייִדישע שרײַבערין און פֿאָרווערטס־קאָלומניסט מרים האָפֿמאַן איז אַוועק Yiddish writer and Forverts columnist Miriam Hoffman has died
אין איר רובריק האָט זי אָפֿט קאָמענטירט מיט אַ בײַסיקן הומאָר אויף דער ייִדישער געזעלשאַפֿט, ניצנדיק אויסדרוקן פֿון איר היימישן פּויליש־ייִדיש.
די ייִדישע שרײַבערין, דראַמאַטורגין, פֿאָרווערטס־קאָלומניסטקע און באַליבטע לעקטאָרין מרים שמולעוויטש־האָפֿמאַן איז מיטוואָך אַוועק אין דער אייביקייט אין קאָראַל ספּרינגס, פֿלאָרידע. זי איז געווען 90 יאָר אַלט.
אַלע וואָס האָבן מרימען געקענט האָבן געוווּסט וואָס פֿאַר אַ געניטע דערציילערין זי איז געווען. סײַ אינעם דאָקומענטאַר־פֿילם, וואָס דער פֿאָרווערטס האָט אַרויסגעלאָזט אין 2017, סײַ אינעם בוך זכרונות אויף ענגליש וואָס זי האָט פּובליקירט אינעם זעלבן יאָר, דערציילט זי אויף אַ פֿאַרכאַפּנדיקן אופֿן וועגן איר דראַמאַטישן לעבן פֿון סיביר קיין ניו־יאָרק.
מרים איז געווען אַ פֿרוי מיט אַ סך טאַלאַנטן. זי האָט יאָרן לאַנג געפֿירט אַ לעבעדיקן רובריק אינעם פֿאָרווערטס, וווּ זי האָט קאָמענטירט מיט אַ בײַסיקן הומאָר אויף דער ייִדישער געזעלשאַפֿט, באַניצנדיק זיך אָפֿט מיט אויסדרוקן פֿון איר היימישן פּויליש־ייִדיש. אַ טייל פֿון אירע עסייען האָבן אָבער געהאַט אַ מער ערנסטן, ווייכערן טאָן, בפֿרט ווען זי האָט איבערגעגעבן אירע זכרונות ווי אַ יונגע אימיגראַנטקע אין אַמעריקע. אין דעם רירנדיקן אַרטיקל למשל דערציילט זי ווי זי האָט מיידלווײַז פּלוצלינג אָפּגעשניטן אירע לאָקן כּדי זיך צו אַמעריקאַניזירן — און ווי אַזוי איר מאַמע האָט רעאַגירט אויף דער טאָכטערס „רעבעלירונג“.
פֿון 1999 ביז 1988 האָט זי געפֿירט אַ פּאָפּולערע ייִדישע ראַדיאָ־פּראָגראַם אויף דער פֿאָרווערטס־סטאַנציע WEVD.
מרים האָט אויך געשריבן אַ צאָל פּיעסעס פֿאַרן ייִדישן טעאַטער. אין איינעם מיט רינע באָראָו האָט זי געשאַפֿן דעם מיוזיקל „לידער פֿון גן־עדן“, וואָס האָט אין 1989 געשפּילט אין ניו־יאָרק, סײַ אינעם אָנגעזעענעם „פּאָבליק־טעאַטער“ סײַ אינעם שעקספּיר־פֿעסטיװאַל. אירע פּיעסעס האָט מען אויך אױפֿגעפֿירט אין מאָנטרעאָל, קאַנאַדע און איבער אײראָפּע.
במשך פֿון 23 יאָר איז זי געווען אַ באַליבטע ייִדיש־לערערין אין קאָלומביע־אוניווערסיטעט, און עטלעכע זומערן אויך אין אָקספֿאָרדער אוניװערסיטעט און אין װילנער אוניװערסיטעט. אין 2011 האָט זי אַרויסגעגעבן אַ ייִדיש לערנבוך, „אַ שליסל צו ייִדיש“, וואָס האָט אַרײַנגענומען נישט בלויז שפּראַך־לעקציעס, נאָר אויך געשיכטע, מנהגים, לידער און יום־טובֿ־מאַטעריאַלן.
אויף מיר פּערזענלעך האָט מער פֿון אַלץ אימפּאָנירט מרימס קעמפֿערישע איבערגעגעבנקייט אויפֿצוהאַלטן ייִדיש ווי אַ לעבעדיקע שפּראַך בײַם ייִנגערן דור. אין די 1960ער יאָרן האָט זי, אין איינעם מיט דרײַ אַנדערע פֿרויען — געלע שווייד־פֿישמאַן, מלכּה גאָטליב און צירל וואַלעצקי, אַרויסגעגעבן אַ סעריע קינדערביכלעך אויף ייִדיש דורך אַ פֿאַרלאַג וואָס זיי האָבן אַליין געשאַפֿן, „אויפֿגאַנג“.
ווי מרים און געלע האָבן מיר מיט יאָרן שפּעטער דערציילט, איז די שטימונג אין דער ייִדיש־וועלט דעמאָלט געווען אַזאַ פּעסימיסטישע, און דער צוגאַנג צו פֿרויען אַזאַ נישט־בכּבֿודיקער, אַז קיינער פֿון די ייִדישע אָרגאַניזאַציעס — אַרײַנגערעכנט דעם אַרבעטער רינג און דעם ייִדישן קולטור קאָנגרעס — האָט די ביכלעך נישט געוואָלט אַרויסגעבן.
מרים און אירע מיטאַרבעטער האָבן זיך אָבער נישט אונטערגעגעבן. אַ דוגמא דערפֿון איז דאָס פּרעכטיקע מוזיקאַלישע פּורים־שפּיל, „פּורים איז אַ שפּיל אַזאַ“, אַרויסגעלאָזט אין 1968. אויף דער הילע שטייט אַז דער מחבר איז „גבֿריאל טאָליעס“. דאָס איז אָבער געווען אַ פּסעוודאָנים; מרים איז געווען די אמתע מחברטע. „מיר האָבן פֿאַרשטאַנען, אַז קיינער וועט דאָס ביכל נישט אויפֿנעמען ערנסט, אויב מע דערוויסט זיך, אַז דאָס האָבן פֿיר פֿרויען אַרויסגעגעבן,“ האָט מרים מיר געזאָגט. „האָב איך גענומען מײַן מאַמעס נאָמען, טאָליע, און געמאַכט דערפֿון: גבֿריאל טאָליעס.“
מרים שמולעוויטש איז געבוירן געוואָרן אין טאָבאָלסק, סיביר אין 1936. איר משפּחה איז אָנגעקומען קײן אַמעריקע אין 1950, וווּ זי האָט זיך געלערנט אין ייִדישן לערער־סעמינאַר ביז 1957; אין מיאַמי־אוניװערסיטעט ביז 1981, און פֿאַרענדיקט אירע גראַדויִר־שטודיעס אין קאָלאָמביע־אוניװערסיטעט אין 1983.
אין די 1970ער יאָרן האָט זי מיט איר מאַן מענדל און קינדער אַבֿרהם און בנימין פֿאַרבראַכט עטלעכע יאָר אין ישׂראל, וווּ זי האָט אין איינעם מיטן קאָמיקער שמעון דזשיגאַן אָנגעפֿירט מיט דער ערשטער ייִדישער טעלעװיזיע־פּראָגראַם אין דער ייִדישער מדינה.
בײַ מרימען איז דאָס לערנען ייִדן די ייִדישע שפּראַך, קולטור און געשיכטע, און נאָך מער — אָפּשטעלן די געוואַלדיקע אַסימילאַציע — געווען אַ הויפּטציל אין לעבן. אין 2015 האָט זי אין איינעם מיט איר עלטערן זון — דעם אָנגעזעענעם ייִדישן אַקטיאָר, רעזשיסאָר און פּראָדוצענט אַבֿי האָפֿמאַן — פֿאַרלייגט די אָרגאַניזאַציע „ייִדישקייט איניציאַטיוו, ווי אַן אופֿן צוריקברענגען ייִדן צו זייערע ייִדישע וואָרצלען דורך לעקציעס און פֿאָרשטעלונגען וואָס שילדערן די ייִדישע ווערטן און קולטור.
מרים האָט פֿאַראָבֿלט אירע זין אַבֿי און בנימין, פֿיר אייניקלעך און אַן אור־אייניקל.
אַנשטאָט בלומען אָדער מתּנות, בעט די משפּחה מע זאָל געבן אַ בײַשטײַער דער „ייִדישקייט איניציאַטיוו“ אויף דעם אַדרעס, YILoveJewish.org/donate.
Did you know that only 2% of Forward readers donate to support our nonprofit newsroom? That 2% make it possible for millions to read the Forward without a paywall or subscription — removing any barriers to the full and fair Jewish story.
But while the Forward is free to read, it isn’t free to produce. Big stories — like deep dives into the antisemitism data, political scoops or reporting trips to college campuses — take months of research and fact-checking. All while we keep you informed of what you need to know each day.
— Rachel Fishman Feddersen, Forward Publisher & CEO
Facts Only
* Miriam Shmulevich-Hoffman died on Wednesday in Coral Springs, Florida, at age 90.
* She was born in Tobolsk, Siberia, in 1936.
* Her family arrived in the United States in 1950.
* She studied at a Yiddish teachers' seminary until 1957, Miami University until 1981, and Columbia University until 1983.
* She wrote columns for the Forward and hosted a radio program on WEVD from 1988 to 1999.
* She taught Yiddish at Columbia University for 23 years, and for several summers at Oxford and Vilnius Universities.
* She published a Yiddish textbook, "A Key to Yiddish," in 2011.
* She co-created the musical "Songs of Eden," performed in New York in 1989.
* In the 1960s, she co-founded the "Aufgang" publishing house to produce Yiddish children's books.
* She lived in Israel during the 1970s and co-led the first Yiddish television program in that country.
* In 2015, she co-founded the "Yiddishkeit Initiative" with her son, Avi Hoffman.
* She is survived by two sons, four grandchildren, and one great-grandchild.
Executive Summary
Miriam Shmulevich-Hoffman was a prolific Yiddish writer, educator, and cultural activist who passed away at age 90 in Florida. Her life trajectory spanned from Siberia to New York, a journey documented in her 2017 memoir and a corresponding documentary film. Throughout her career, she balanced a sharp, humorous critique of Jewish society in her Forward columns with a serious commitment to preserving the Yiddish language against assimilation.
Her contributions were multifaceted, encompassing radio broadcasting, playwriting, and academia, with teaching tenures at Columbia, Oxford, and Vilnius Universities. A significant portion of her legacy involves her fight for cultural visibility; in the 1960s, she and three other women established their own publishing house after mainstream Yiddish organizations declined to publish their children's books. This spirit of advocacy continued into her later years through the "Yiddishkeit Initiative," aimed at reconnecting younger generations with Jewish roots. The family has requested donations to this initiative in lieu of flowers.
Full Take
This narrative presents the strongest possible version of a life dedicated to cultural preservation, framing Miriam Shmulevich-Hoffman not merely as a writer, but as a subversive force against both linguistic assimilation and the gender biases of mid-century Yiddish institutions. The narrative arc moves from the hardship of Siberia to the intellectual heights of the Ivy League, emphasizing a trajectory of triumph and persistence.
The root cause of this narrative is the urgent drive to combat "cultural erasure." The underlying assumption is that Yiddish is a vital link to Jewish identity and that its loss constitutes a significant cultural deficit. This echoes a broader historical pattern of diaspora communities fighting to maintain a "home" language in the face of dominant national cultures. The implications suggest that human dignity and agency are tied to linguistic heritage; by reclaiming the language, the individual reclaims a lost part of their ancestral identity.
Patterns detected: none
The counterstrike scan reveals no structural alignment with a coordinated influence campaign. The text is a standard obituary and tribute, characterized by personal anecdote and professional chronology rather than an attempt to manipulate a broader political or social outcome.
Bridge Questions:
1. How did the specific regional variations of "Polish-Yiddish" mentioned shape the humor and social commentary of the columns?
2. In what ways did the rejection by the Workers' Circle and the Yiddish Culture Congress in the 1960s reflect the internal politics of the Yiddish-speaking world at that time?
3. What is the measurable impact of initiatives like "Yiddishkeit" on the actual rate of language acquisition among younger generations today?