Irani lëshon direktivë për të kundërshtuar një operacion të mundshëm tokësor të SHBA-së
Një burim i mirëinformuar i tha The Media Line se, sipas një direktive të sapo lëshuar, regjimi që sundon Iranin po merr masa për t'u përgatitur për një sulm të mundshëm tokësor të SHBA-së, si dhe për të kundërshtuar operacionet e mundshme shpërqendruese dhe shkatërruese në kryeqytet dhe qytetet kryesore, veçanërisht në jug dhe veriperëndim të vendit.
Sipas burimit, direktiva - e qarkulluar nga organet që veprojnë nën Shtabin e Përgjithshëm të Forcave të Armatosura dhe, si implikim, në përputhje me vendimet e Komandantit të Përgjithshëm dhe dy institucioneve të tij kryesore, Këshillit Suprem të Mbrojtjes dhe Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare - është shpërndarë në njësi të ndryshme ushtarake dhe të sigurisë, transmeton Telegrafi.
Këto njësi janë udhëzuar të sigurojnë gatishmërinë, të sigurojnë zona të ndjeshme, të krijojnë vendosjet e nevojshme dhe të përgatiten për "ndërhyrjen e mundshme të elementëve ‘armiqësorë’ në terren në rajone të ndryshme".
Më e rëndësishmja, ato janë autorizuar gjithashtu, nëse është e nevojshme, të angazhohen në mënyrë të pavarur, edhe pa urdhra të drejtpërdrejtë nga komanda qendrore.
Direktiva, e cila ka ngjashmëri me “Operacionin Valkyrie” gjatë Gjermanisë naziste, në fakt i jep çdo njësie ushtarake dhe sigurie autoritetin për të vepruar në mënyrë autonome - atë që autoritetet e përshkruajnë si “zjarr sipas dëshirës” (Atash be Ekhtiar) - pa pritur udhëzime nga komanda më e lartë.
Kjo sugjeron që regjimi parashikon një përshkallëzim të luftës, duke përfshirë mundësinë e një ndërhyrjeje tokësore amerikane në territorin iranian, dhe madje edhe kapjen e pjesëve të jugut ose ishujve strategjikë.
Gjithashtu tregon se autoritetet po përgatiten për një skenar në të cilin strukturat e komandës qendrore ose rrjetet e komunikimit mund të ndërpriten rëndë, duke bërë të domosdoshme decentralizimin e autoritetit operacional.
Direktiva zbulon më tej se komandantët ushtarakë iranianë e shohin kërcënimin e paraqitur nga grupet e armatosura në Teheran dhe qytete të tjera të mëdha, si dhe në Kurdistanin iranian, si shumë serioz.
Përveç kësaj, segmente të mëdha të popullatave fisnore dhe komuniteteve në të gjithë Iranin perëndimor dhe jugperëndimor kanë qasje - shpesh ilegalisht - në armë zjarri, kryesisht pushkë gjuetie. Në Iranin lindor, grupet e armatosura baluçe mbeten gjithashtu aktive.
Duket se propaganda nga Muxhahedinët-e Khalq në lidhje me operacionet e të ashtuquajturës Ushtri Çlirimtare dhe "Njësitë Rebele", së bashku me thashethemet për ekzistencën e një "Garde të Pavdekshme" (Gard e Javidan) të lidhur me mbështetësit monarkistë - të cilëve Reza Pahlavi iu drejtua publikisht për herë të parë së fundmi përpara festimeve të Chaharshanbe Suri - ka rritur shqetësimet e regjimit.
Aktiviteti i fundit ushtarak amerikan, duke përfshirë vendosjen e Marinsave dhe forcave ajrore në rajon, si dhe referencat e përsëritura nga Donald Trump dhe zyrtarë të tjerë amerikanë për mundësinë e një operacioni tokësor, kanë intensifikuar më tej frikën brenda udhëheqjes së Republikës Islamike.
Ky shqetësim reflektohet në deklaratat e Mohammad Bagher Ghalibaf, Kryetarit të Parlamentit - pavarësisht se nuk mban asnjë autoritet formal ekzekutiv ose ushtarak - i cili ka paralajmëruar publikisht Shtetet e Bashkuara kundër çdo sulmi tokësor në ishujt iranianë.
Farzin Nadimi, një bashkëpunëtor i lartë në Institutin e Uashingtonit dhe një analist i çështjeve ushtarake dhe të sigurisë iraniane, i tha The Media Line se një operacion tokësor amerikan që synon kontrollin e përkohshëm të disa ishujve ose pozicioneve bregdetare me pamje nga Ngushtica e Hormuzit duket i besueshëm.
“Ajo që duket më e mundshme në afat të shkurtër nuk është një pushtim tokësor në shkallë të plotë, por operacione tokësore të kufizuara, selektive dhe plotësuese - të tilla si misionet e forcave speciale dhe përpjekjet për të kontrolluar përkohësisht disa ishuj ose pozicione strategjike bregdetare me pamje nga Ngushtica e Hormuzit”, tha ai.
“Një skenar i tillë ndryshon në thelb nga një luftë tokësore e përgjithshme, megjithatë mbetet i kushtueshëm dhe me rrezik të lartë. Hyrja në Iranin kontinental për pushtim ose përparime të thella do të kërkonte një forcë të madhe, mbështetje të konsiderueshme logjistike dhe vullnet të qëndrueshëm politik - faktorë që mund ta shndërrojnë shpejt konfliktin në një luftë të zgjatur dhe shkatërruese”, shtoi ai.
Pavarësisht rëndësisë së një zhvillimi të tillë në dobësimin e pozicionit të regjimit, shpjegon Nadimi, rezultati përfundimtar i luftës do të varet ende nga vazhdimi i fushatës ajrore dhe aftësia e saj për ta nxjerrë me vendosmëri Republikën Islamike nga ekuilibri.
Më parë, The Media Line publikoi një audio regjistrim që i atribuohet një komandanti Basij në Teheran, në të cilin ai deklaroi shprehimisht se, në rast të një sulmi me dronë, forcat Basij duhet të “pastrojnë zonën”, të tërhiqen në rrugicat përreth dhe të zënë pozicione “në mënyrë që nëse aktivizohet ndonjë forcë e armatosur armiqësore, ato të mund të angazhohen”.
Vlerësimi brenda forcave të armatosura të Republikës Islamike është se faza tjetër e konfliktit mund të përfshijë luftë tokësore dhe luftime urbane.
Të enjten, gazeta shtetërore Tehran Times, duke cituar "një analist iranian të sigurisë", raportoi se në rast të një sulmi tokësor amerikan, Irani do të pushtonte vijat bregdetare të Emirateve të Bashkuara Arabe dhe Bahreinit.
Mes raporteve që sugjerojnë se ushtria amerikane po përgatitet për një "sulm përfundimtar", autoritetet iraniane duket se i konsiderojnë skenarë të tillë si një pushtim ushtarak, pushtimi i ishullit Kharg ose ishujve të tjerë strategjikë, dhe madje edhe pjesë të Iranit jugor pranë Ngushticës së Hormuzit si plotësisht të besueshëm.
Direktiva e sapo lëshuar tregon se, në mungesë të Mojtaba Khamenei - udhëheqësi nominal, i cili është zhdukur kryesisht nga sytë e publikut - udhëheqja e regjimit po përgatitet për një përshkallëzim të luftës dhe perspektivën e angazhimit të drejtpërdrejtë tokësor. /Telegrafi/
Facts Only
Iran has issued a directive to military and security units to prepare for a potential U.S. ground operation.
The directive authorizes units to act autonomously without direct orders from central command.
The order was circulated by the General Staff of the Armed Forces, in coordination with the Supreme Defense Council and National Security Council.
Units are instructed to secure sensitive zones and prepare for possible enemy interventions in Tehran and other major cities, particularly in the south and northwest.
The directive is compared to Nazi Germany’s "Operation Valkyrie," allowing localized decision-making.
Iranian officials anticipate possible U.S. seizures of strategic islands or parts of southern Iran near the Strait of Hormuz.
Concerns include internal armed groups, ethnic tensions, and propaganda from opposition factions like the Mujahedin-e Khalq.
Parliament Speaker Mohammad Bagher Ghalibaf has warned the U.S. against attacking Iranian islands.
State media has threatened to seize UAE and Bahrain coastal areas in retaliation for a U.S. ground attack.
Analysts suggest limited U.S. ground operations, such as special forces missions, are more likely than a full-scale invasion.
The directive reflects fears of disrupted command structures or leadership vacuums.
Reports indicate Iranian forces are preparing for urban warfare and decentralized resistance.
Executive Summary
Full Take
The strongest version of this narrative is that Iran is taking concrete steps to prepare for a plausible U.S. ground operation, reflecting genuine strategic concerns rather than mere bluster. The directive’s decentralized command structure is a rational response to the risk of communication breakdowns or leadership decapitation in a high-intensity conflict. The comparison to "Operation Valkyrie" is apt—it signals a contingency plan for chaos, not just posturing. The focus on internal armed groups and ethnic tensions adds credibility, as Iran has long faced insurgencies in Kurdish and Baloch regions. The threats against UAE and Bahrain, while inflammatory, align with Iran’s asymmetric warfare doctrine.
However, the narrative also exhibits patterns of emotional exploitation (ARC-0012 Fear Appeals) and potential distortion (ARC-0024 Ambiguity). The framing of a "possible U.S. ground operation" leans heavily on unspecified intelligence and worst-case scenarios, amplifying fear without concrete evidence of imminent action. The reference to a "Garde e Javidan" (Immortal Guard) linked to monarchist supporters feels speculative, blending propaganda with strategic analysis. The directive’s existence is factual, but its portrayal as a response to an imminent U.S. invasion may overstate the immediacy of the threat.
Root cause: This narrative is driven by Iran’s siege mentality, shaped by decades of U.S. pressure, sanctions, and covert operations. The assumption that the U.S. seeks regime change—whether through military means or internal destabilization—goes unstated but underpins the entire directive. Historically, this echoes Cold War-era contingency planning, where both sides prepared for escalation that never materialized.
Implications: The directive empowers local commanders, increasing the risk of miscalculation or unauthorized escalation. For civilians, this means potential urban warfare in major cities, with armed groups and security forces operating with broad autonomy. The second-order effect is a self-fulfilling prophecy: by preparing for war, Iran may provoke the very intervention it fears.
Bridge questions: What evidence exists of U.S. planning for a ground operation beyond rhetorical threats? How does Iran’s decentralized command structure compare to historical cases like Iraq’s "Republican Guard" in 2003? Would a limited U.S. operation (e.g., seizing an island) trigger the full-scale response Iran is preparing for?
Counterstrike scan: If this were an influence campaign, the playbook would involve amplifying fears of U.S. aggression to rally domestic support and deter adversaries. The actual content aligns partially—it cites real directives but frames them as a response to an ambiguous, looming threat. The lack of verifiable U.S. intent suggests this is more about Iranian contingency planning than a coordinated disinformation effort. No structural match to a bad-actor playbook.